Beste Leden
Hieronder weer een bericht van het bestuur over de stand van zaken huisvesting Arbeidsmigranten.
Participatie of formaliteit? Zorgen over grootschalige huisvesting arbeidsmigranten
In onze wijk is grote onrust ontstaan over de plannen van rozenkweker Berg Roses om 98 appartementen te realiseren voor circa 304 arbeidsmigranten, direct grenzend aan een woonwijk met ongeveer 700 inwoners. De Bewonersvereniging Delfgauw heeft deze plannen met aandacht bestudeerd. Wij erkennen dat goede huisvesting voor arbeidsmigranten noodzakelijk is. Niemand wil dat mensen wonen in slechte of overvolle omstandigheden.
Tegelijkertijd roept dit plan fundamentele vragen op over leefbaarheid, betaalbaarheid en de langetermijneffecten voor onze gemeenschap. De zorgen worden breed gedeeld: een petitie van de actiegroep BewonersBelangen tegen de bouwplannen is in korte tijd al meer dan 1000 keer ondertekend door bewoners.
Hoewel er inmiddels twee informatiebijeenkomsten zijn geweest, ervaren veel bewoners het zogenoemde participatieproces niet als daadwerkelijke participatie. De bijeenkomsten hadden vooral een informerend karakter. Er was nauwelijks ruimte voor invloed of bijstelling van de plannen. Vragen worden aangehoord, maar het is onduidelijk wat daar vervolgens mee gebeurt. Daarmee lijkt participatie vooral een verplicht onderdeel van het traject, in plaats van een middel om samen tot betere keuzes te komen.
Een belangrijk punt van zorg is de schaal en verhouding. Het gaat om ruim 300 arbeidsmigranten naast een wijk van 700 bewoners. Dat heeft onvermijdelijk impact op de leefbaarheid en de draagkracht van de wijk. Daarbij is het niet de bedoeling volgens BergRoses dat deze arbeidsmigranten integreren; zij komen hier uitsluitend om te werken. Wonen en werken zijn bovendien aan elkaar gekoppeld. Wie zijn baan verliest of ziek wordt, moet vertrekken. Dit zogenoemde springplank-effect zorgt ervoor dat problemen niet worden opgelost, maar verplaatst naar andere wijken of gemeenten. De arbeidsmigranten hebben geen sociaal vangnet. Daarom lijkt de kans groot dat ze gaan zwerven in de buurt als hun contract onverwachts eindigt. Dat zagen we onlangs in de tv-documentaire Glasland.
Daarnaast is er onzekerheid over verantwoordelijkheden. Er wordt toezicht beloofd op het terrein zelf, maar daarbuiten ligt de verantwoordelijkheid niet meer bij de rozenkweker. Eventuele problemen in de wijk worden pas achteraf bekeken. Ondertussen is onduidelijk hoe medische zorg en andere voorzieningen voor deze grote groep worden geregeld, terwijl de druk op lokale voorzieningen nu al voelbaar is.
Omwonenden van de beoogde locatie in Delfgauw hebben een brief van de gemeente ontvangen waarin wordt aangegeven dat zij mogelijk moeten verhuizen. In deze brief staat: “We willen de glastuinbouwgebieden zo inrichten dat ze optimaal gebruikt kunnen worden.” Dat heeft gevolgen voor de woningen in het gebied. “Daarom werkt de gemeente aan regels om sommige woningen te verplaatsen of een andere bestemming te geven.” Deze boodschap leidt tot veel onrust over de vraag wie hier wel en niet mogen wonen. De gemeente kan hierbij nog geen duidelijkheid bieden en budget en tijdlijn zijn nog onbekend. Dit kan leiden tot een langdurige periode van onzekerheid voor de huidige bewoners terwijl er mogelijk al volgend jaar vele nieuwe bewoners bij komen. Deze zorgen zijn uitgesproken tijdens bijeenkomsten met de politieke partijen.
Tot slot speelt het ruimtelijke effect. De beoogde locatie vormt een belangrijke overgang tussen het dorp en het glastuinbouwgebied. Waar eerder werd ingezet op een zachte, landschappelijke overgang, dreigt nu een verstedelijkte, industriële uitstraling met hekken en cameratoezicht steeds dichter tegen de woonwijk aan te schuiven. In Delfgauw zouden starters en senioren graag willen wonen maar er is straks geen ruimte meer want in het glastuinbouwgebied mogen alleen tuinders en werknemers wonen.
Niemand is tegen goede huisvesting voor arbeidsmigranten of ondernemerschap. Maar grootschalige huisvesting vraagt om zorgvuldigheid en evenwicht. Wij roepen de gemeente op dit plan niet alleen te beoordelen op korte termijn intenties, maar op de structurele gevolgen voor bewoners, arbeidsmigranten én de toekomst van onze leefomgeving. Participatie betekent meer dan informeren alleen. Het betekent luisteren, afwegen en waar nodig bijsturen. Tenslotte missen we duurzame maatschappelijke wisselwerkingen tussen bewoners en het huisvestingscomplex. Voor een maatschappelijk draagvlak en onderling respect is meer nodig dan wat Van de Berg nu heeft aangegeven van plan te zijn.
Namens het bestuur,
Met vriendelijke groet,
Johan Molenbroek
